I set myself free: over vergeven, loslaten en de kracht van Rhiannon

Eerlijk? Ik zat vorige week in mijn jogging op de zetel. Een doos roomsoesjes naast mij, telefoon op stil & vooral nul motivatie. En dat terwijl ik op maandag nog vol goeie intenties aan de week begonnen was. Journaling gedaan, thee gedronken, intentie gezet… het hele pakket. Maar halverwege de week was ik het spoor compleet kwijt.

En weet je wat mij toen heel diep raakte? Het besef dat lente niet alleen fris en licht is. Lente is ook oude grond die openbreekt. Wortels die losgewoeld worden. Emotionele lenteschoonmaak waar je niet om gevraagd hebt.

Precies in die chaos kwam Rhiannon op mijn pad. Een Keltische godin die alles weet over onrecht, waardigheid en bovenal zelfbevrijding. Haar boodschap? I set myself free, by forgiving myself and others.

In deze blogpost neem ik je mee in wat ik hierover deelde in mijn laatste podcastaflevering. Over wat vergeving echt is (spoiler: het is niet wat je denkt), waarom het bij jezelf begint, en hoe je de energie van Rhiannon en de afnemende maan kan gebruiken om los te laten wat je niet meer dient.

vergeving is geen goedkeuring, het is zelfbevrijding

Laat ons beginnen met een eerlijke check-in: wat voel je als je het woord "vergeving" hoort? Als er een soort innerlijke allergie opkomt, dan snap ik dat volledig. Want de meesten van ons hebben op een bepaald moment te horen gekregen: je moet vergeven en vergeten. Dikwijls van precies die mensen die ons het meeste pijn hadden gedaan.

En laat ik daar heel direct over zijn: dat is geen vergeving. Dat is onderdrukking met een strikje rond.

Echte vergeving gaat niet over de ander vrijpleiten. Het gaat niet over doen alsof het niet pijn deed. En het gaat al zeker niet over "het grotere plaatje zien" als je daar nog helemaal niet klaar voor bent.

Echte vergeving is een daad van autonomie. Het is het moment waarop je beslist dat je niet langer de gevangene wilt zijn van wat je is aangedaan. Je breekt je eigen ketens door. Niet die van hen, maar die van jou.

En het ding is: dat vraagt meer moed dan eeuwig boos blijven. Woede vasthouden is vertrouwd. Het voelt veilig, bijna comfortabel. Maar op een bepaald moment begint die woede meer over u te zeggen dan over hen. Het houdt je vast in een versie van jezelf die je eigenlijk al lang ontgroeid bent.

Rhiannon kent jouw verhaal

In de podcastaflevering ga ik dieper in op het verhaal van Rhiannon, en het raakt mij elke keer opnieuw. Kort samengevat: Rhiannon was een soevereine Keltische godin. Krachtig, mooi, eigenzinnig. Ze koos zelf haar partner in een tijd waarin dat absoluut not done was. En precies die kracht maakte haar gevaarlijk in de ogen van anderen.

Na de geboorte van haar zoon werd hij gestolen. De dienaressen die op hem moesten letten smeerden hondenbloed rond haar mond terwijl ze sliep, zodat het leek alsof zij haar eigen kind had verslonden. De vrouwen die haar moesten beschermen, verraadden haar. En de wereld geloofde hen.

Haar straf? Jarenlang aan de kasteelpoort staan, elke bezoeker op haar rug dragen, en haar zogezegde misdaad vertellen. Publieke vernedering voor iets dat ze nooit gedaan had.

Klinkt het herkenbaar? Misschien niet letterlijk. Maar het gevoel? Beschuldigd worden van iets dat je niet gedaan hebt, andermans projecties dragen, gestraft worden terwijl je onschuldig bent? Ik denk dat heel veel vrouwen dat kennen.

En hier zit de kracht van haar verhaal: Rhiannon bleef zichzelf. Ze verloor haar waardigheid niet. Ze liet de wereld niet bepalen wie ze was. Haar zoon werd uiteindelijk teruggevonden, haar onschuld bewezen. Maar haar echte bevrijding zat niet in dat bewijs. Die zat in het feit dat ze zichzelf nooit verloren had.

Dat is autnomie. Dat is de energie die wij als vrouwen mogen claimen. Weten wie je bent, ook als de rest van de wereld iets anders beweert.

Vergeving begint bij de vrouw in de spiegel

Oké, en nu wordt het confronterend. Want de persoon die je het meest moet vergeven? Dat ben jij zelf.

Ik spreek uit ervaring. Ik had een waslijst. Die relatie waar ik te lang in bleef. Die keer dat ik mijn grenzen niet bewaakte. Die periode waarin ik mezelf compleet kwijt was. En elke dag droeg ik die lijst met mij mee als een soort onzichtbare rugzak vol stenen.

Tot ik op een stille dinsdagavond… geen groot dramatisch moment trouwens… gewoon een kaars nam, ogen dicht en ademen… En ik besefte: ik ben mijn eigen gevangenbewaarder. Niemand anders houdt dit vast. Alleen ik.

Wat mij enorm geholpen heeft, is iets simpels. Een blad papier. Geen mooi journal, gewoon een blad. Alles erop schrijven wat je jezelf kwalijk neemt. Zonder filter. Dan hardop tegen jezelf zeggen: "Ik vergeef je hiervoor. Je hebt gedaan wat je kon met wat je op dat moment wist." En dan dat blad verscheuren. Of verbranden als je in een witchy mood zijt.

Het is geen lichtknop. Vergeving werkt als laagjes afpellen. Soms je je direct lichter. Soms zit er onder dat eerste laagje nog iets dat nog meer pijn doet. En dan pel je dat ook af. Laagje per laagje. Op je eigen tempo. Op je eigen voorwaarden.

En als je nog niet klaar bent? Als de woede nog te vers is, te rauw, te groot? Dan is dat ook goed. Dan eer je jezelf door te zeggen: ik ben hier nog niet klaar mee. Ook dat is authentiek.

Jouw takeaway voor deze week ✨

Hier zijn een paar concrete dingen die je vandaag nog kunt doen:

• Schrijf een loslaatbriefje. We zitten in de afnemende maan… de fase voor loslaten. Schrijf op wat je wil loslaten en verbrand het veilig. Laat de rook het wegdragen.

• Hou een spiegelmoment. Kijk jezelf aan en zeg: "Ik vergeef je. Ik hou van je. Je bent vrij… Vind je dat Cheesy? Misschien. Maar krachtig is het absoluut.

• Ga met blote voeten in het gras staan. Voel de lente-aarde onder je. Voel hoe die aarde ook door harde winters is gegaan en toch weer bloeit. Jij ook, schoonheid.

• Maak een klein lentealtaar. Verse bloemen, een kaars, een symbool van Rhiannon… een veer, een paardje, een vogeltje. Een visuele reminder: ik ben vrij.

• Plan vijf minuten stilte. Geen telefoon, geen muziek. Vraag uzelf: wat draag ik mee dat niet meer van mij is? Luister naar wat er komt.

De kern

I set myself free, by forgiving myself and others.

Dat is geen quote voor op een kussen. Dat is een levenskeuze. Een keuze die je elke dag opnieuw mag maken, op je eigen tempo, op je eigen manier. Rhiannon leert ons dat ware kracht niet zit in terugvechten, maar in weten wie je bent, ongeacht wat de wereld beweert.

In de volledige podcastaflevering ga ik nog veel dieper in op dit thema, inclusief een vergevings-badritueel, de connectie met de afnemende maan en hoe je Rhiannons energie in je dagelijks leven kunt brengen. En als je dit soort inspiratie wekelijks in uw mailbox wilt, schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief. Geen spam, gewoon een momentje van verbinding. Dat kan via deze link: Nieuwsbrief

En nu ben ik benieuwd naar jou: wat is één ding dat je jezelf al lang kwalijk neemt en vandaag mag neerleggen? Laat het mij weten… ik lees alles. ✨