Over geheimen die je beschermen
Gisteren was het Samhain, en voor mij is dat het einde van het jaar. Geen aftellen of champagne, maar een stille afsluiting. Voor mij is er eigenlijk geen concreet moment van jaarwissel. De hele periode tussen Samhain en Yule voelt als een overgang, een gang waar je langzaam door wandelt.
Je voelt het ook als je buiten komt. Wandel deze week eens door het bos. De blaadjes die zes maanden geleden fris en groen aan de bomen hingen, liggen nu onder je voeten. Niet omdat er iets misgelopen is, maar omdat hun cyclus om is. Het is tijd om te cocoonen, om onder een dekentje te kruipen met een kopje thee.
En in die donkere, stille tijd worden we vergezeld door een godin die NOOIT bij daglicht verschijnt: de godin Nyx, de Griekse oergodin van de nacht. Haar woord is secrets, geheimen. In deze blog lees je wie ze is en haar motto echt van je vraagt… We kijken ook waarom het zwaarste geheim dikwijls dat geheim is dat je voor jezelf bewaart. ✨
Wie is de godin Nyx?
Om Nyx te leren kennen, moeten we heel erg ver teruggaan. Nog voorbij Zeus en de Olympus. De Griekse dichter Hesiodos schreef dat er in het begin alleen Chaos was, een gapende leegte. Daarna ontstonden Gaia, de aarde, en Eros, de liefde. En uit Chaos zelf kwamen er twee andere goden voort: Erebus, de duisternis, en Nyx, de nacht.
Nyx was er dus al bij van in het begin. En het mooiste van al: de dag is haar kind. Samen met Erebus kreeg ze Hemera, het daglicht. Wij denken vaak dat het donker overblijft als het licht weg is. In dit oude verhaal is het omgekeerd. Eerst was er de nacht, en daaruit werd de dag geboren.
Ze kreeg ook kinderen helemaal alleen. Hypnos, de slaap, de dromen. En ook de drie schikgodinnen. Zij spinnen de levensdraad van ieder mens meten hem af en knippen hem door. Het zijn allemaal krachten die je niet kan tegenhouden en die in het verborgene werken.
Hesiodos beschrijft hoe Nyx en haar dochter Hemera elkaar elke ochtend en avond op de drempel van hun huis kruisen. De ene gaat naar buiten, de andere komt binnen, maar ze zijn nooit samen thuis.
En dan is er dat verhaal uit de Ilias. Hypnos had Zeus op vraag van Hera in slaap gedaan, zodat zij Herakles kon dwarszitten. Toen Zeus wakker werd, was hij woedend en joeg hij Hypnos door de hemel. Maar Hypnos vluchtte naar zijn moeder Nyx, en Zeus stopte. De oppergod durfde de nacht niet kwaad te maken. Nyx moest daar niets voor doen. Haar kracht zat in haar stilte, in datgene wat ze bewaarde.
Waarvoor staat “secrets”, het motto van de godin Nyx?
Bij geheimen denk je al snel aan liegen of aan dingen verzwijgen die je beter zou zeggen. Dus laten we eerst kijken wat dit motto vooral niet betekent.
Het betekent niet dat je alles moet opbiechten. We leven in een tijd waarin alles gezien moet worden: deel je verhaal, toon je kwetsbaarheid. Maar Nyx is de godin van het donker, niet van de schijnwerper. Niet alles is voor het daglicht bestemd.
En niet alles wat verborgen is, is slecht. Onder de gevallen bladeren zitten de bloembollen voor volgend voorjaar al klaar. Ze hebben het donker net nodig om te groeien. Als je ze elke week opgraaft om te kijken, komt er nooit een tulp.
Ik zie het zo: er zijn geheimen die jou beschermen en geheimen die jou gevangen houden.
Een beschermend geheim is van jou. Een prille droom, een gevoel dat je eerst zelf wil begrijpen, een stukje van jezelf dat je niet aan iedereen toont. Dat is geen leugen, dat is privacy.
Een geheim dat je gevangen houdt, voelt anders. Je verbergt het uit schaamte of angst, en het kost energie. Je moet opletten wat je zegt en een masker opzetten. En vaak verberg je het niet eens voor anderen, maar vooral voor jezelf.
Herken jij deze geheimen ook?
Ik zie bij heel veel vrouwen dezelfde patronen terugkomen. Kijk eens of je jezelf ergens herkent.
Dat "het gaat goed" dat je al maanden tegen alles en iedereen zegt. Tegen een collega bij de koffiemachine is dat een gezonde grens. Maar soms zeg je het ook tegen je partner, je beste vriendin of jezelf. Dan wordt het een muur. Hoe begin je daar dan nog aan, na al die maanden?
De droom die je aan niemand vertelt. Er zit al jaren iets achteraan in je hoofd. Je vertelt het niet, omdat niemand het dan ziet als het niet lukt. Zolang het geheim blijft, kan het niet mislukken. Maar het kan ook nooit lukken.
De vermoeidheid die niemand mag zien. Je bent moe tot in je botten, en je verbergt het voor alles en iedereen. Begrijp me niet verkeerd: ik ben helemaal voor die extra laag mascara op je wimpers, maar er is een verschil tussen je mooi maken omdat je jezelf graag ziet en een masker opzetten zodat niemand ziet hoe het gaat. Dat laatste kost je net extra energie. Je betaalt dubbel.
De moeite die niemand ziet. Ik herken dit zelf ook. Als ik terugkijk op dit jaar, dan zie ik hoe moeilijk het soms is om de balans te vinden tussen mijn job en Alma de la Luna. Er kruipt zoveel energie in, en het levert niet altijd op wat ik hoopte. Omdat ik het zo graag doe, voelde het bijna ondankbaar om dat toe te geven. Dus zei ik het maar niet, terwijl ik diep vanbinnen voelde dat het eigenlijk niet klopte…
Het geheim dat je voor jezelf bewaart. Dat je niet meer gelukkig bent in die job. Dat je al lang kwaad bent op iemand op wie je zogezegd niet kwaad mag zijn. Overdag merk je het niet, maar om drie uur 's nachts komt het soms bovendrijven. Dat is Nyx die aanklopt.
"Ik ben gewoon wat gevoelig." "Ik mag niet klagen." "Als ik daar nu aan begin, valt alles in elkaar." Dat verhaal klopt meestal niet. Een geheim dragen is zwaar, en het neerleggen geeft vaak eerder ruimte dan chaos.
🌙 Reflectiebox: wat bewaar jij in het donker?
Ik heb hier een paar vragen die je jezelf kan stellen, of er wat rond journallen. Ze geven je mss wat inzichten:
• Welk geheim bewaar ik omdat het van mij is, en voor welk geheim ben ik bang voor wat er gebeurt als het uitkomt?
• Tegen wie zeg ik "het gaat goed", terwijl die persoon eigenlijk ook gewoon de waarheid mag weten?
• Welke droom draag ik al zo lang met me mee dat hij niet meer pril is, maar oud en eigenlijk begraven?
• Hoeveel energie kost het me om te doen alsof in bepaalde situaties?
• Wat komt er bovendrijven als ik 's nachts wakker lig?
Waarom net Samhain het moment is om ernaar te kijken…
Samhain is het einde van de jaarcirkel. Voor mij is het de donkere maan van het jaar, de stille tijd voor Yule het licht terugbrengt. Wat nu gebeurt, zie je niet. Het is de groei onder de grond.
De godin Nyx vraagt niet dat je alles het licht in sleurt. Ze vraagt alleen dat je in het donker eens rondtast en voelt wat er ligt. Wat mag er rusten en groeien deze winter, en wat ligt er gewoon begraven?
In de nieuwe aflevering van De Stem van de Maan duik ik daar nog veel dieper in. Je hoort de volledige mythe van Nyx en hoe ik Samhain zelf beleef. En ik geef je één kleine vraag mee voor als je vanavond in bed ligt. 🎧
Voel je dat er daarna meer wil komen, maar weet je niet goed hoe je ermee aan de slag gaat? In Hijas de la Luna werken we daar samen aan. De community is nog maar net begonnen, en de deur staat open.
En nu ben ik benieuwd: hoe beleef jij deze donkere tijd van het jaar? Kruip je ook liever onder een dekentje, of vind je het net moeilijk dat de dagen zo kort worden? Laat het me weten in de reacties.