Dit weekend kregen we allemaal een cadeau. De klok ging een uur terug: een heel uur, zomaar, voor niets. En nu ben ik benieuwd wat jij ermee gedaan hebt.
Heb je het verslapen? Dan zeg ik: fantastisch. Maar ik vermoed dat veel vrouwen dat uur al weggegeven hadden voor ze het nog maar doorhadden. Aan de was, een mail, een boodschap voor iemand anders, of aan een lijstje dat toch nooit af raakt.
Dat uur is een mooie spiegel. Want de godin Oshun, die ons bij deze volle maan in Stier vergezeld, gaat over precies die vraag: wat geef je weg, aan wie geef je het en hoeveel blijft er voor jezelf over? Haar motto is generosity, vrijgevigheid.
In deze blog lees je wie ze is, wat echte vrijgevigheid van je vraagt en waarom zoveel vrouwen blijven geven tot ze leeg zijn.
Wie is de godin Oshun?
Oshun komt uit West-Afrika, uit de religie van het Yorubavolk in wat nu Nigeria is. Ze is een orisha, een godheid die tussen de oppergod en de mensen in staat. En ze is geen abstract symbool: ze ís een rivier. De Osun-rivier stroomt echt, en bij de stad Osogbo ligt een heilig woud langs haar oevers, waar mensen haar vandaag nog elk jaar eren.
Ze is de godin van het zoete water. Dat is belangrijk, want zoet water is water waar je van kan leven. Het laat gewassen groeien en dorst verdwijnen. Oshun is overvloed, maar dan de bruikbare soort.
Ze is ook de godin van liefde, schoonheid, vruchtbaarheid en genot. Haar kleur is goud, ze draagt rinkelende koperen armbanden en houdt een spiegel vast. Haar offers zijn honing en sinaasappels. En ze geniet zichtbaar van zichzelf. Ik vind dat heerlijk: een godin van liefde en vrijgevigheid die óók gewoon graag in de spiegel kijkt. Bij haar is zorg dragen voor jezelf geen tegenstelling met spiritualiteit.
Er is één verhaal over haar dat ik niet kan loslaten. Toen de wereld gemaakt werd, stuurde de oppergod zeventien orisha's naar de aarde: zestien mannen en Oshun. De mannen vergaderden, maakten plannen en verdeelden de taken. Zonder haar.
Oshun maakte er geen ruzie over. Ze trok zich gewoon terug, en nam haar water mee. De regen bleef weg waardoor de rivieren opdroogden en niets wilde nog groeien. Pas toen de mannen haar om vergeving vroegen en haar een plaats gaven, kwam het water terug.
In een ander verhaal, uit de tradities in Cuba en Brazilië, doet ze bijna het omgekeerde. Tijdens een vreselijke droogte verandert ze zich in een pauw en vliegt ze naar de oppergod om regen te vragen. Zo dicht bij de zon verschroeien haar prachtige veren, en ze komt aan als gier. Maar de regen komt terug.
Twee verhalen, één godin. Ze weet wanneer ze haar water moet terugtrekken, en ze verschroeit zichzelf als het echt nodig is. Dat is precies de spanning waar veel vrouwen in leven.
Wat leert de godin Oshun ons over vrijgevigheid?
De meeste vrouwen die dit lezen, vinden zichzelf al vrijgevig. We geven tijd, zorg en aandacht. We onthouden verjaardagen en brengen soep als iemand ziek is. Wat valt hier nog te leren?
Meer dan je denkt. Want vrijgevigheid is niet geven tot je leeg bent. Dat is zelfopoffering, en dat ziet er van buiten heel nobel uit maar van binnen zit er iets anders: uitputting, een stille rekening, en vroeg of laat de zin "na alles wat ik voor jou gedaan heb".
Kijk naar Oshun als rivier. Een rivier geeft voortdurend, maar alleen omdat ze zelf gevoed wordt door regen en bronnen. Een rivier die alleen geeft en nooit ontvangt, noemen we een opgedroogde bedding.
Daarin zitten drie lagen:
Echte vrijgevigheid komt uit overvloed. Je geeft van je overschot, niet van je reserves. Je voelt het verschil direct: bij iemand die graag helpt, voel je je welkom. Bij iemand die op haar tandvlees zit, voel je je een last, ook al zegt ze honderd keer dat het geen probleem is.
Vrijgevigheid gaat in twee richtingen. Wie niet kan ontvangen, blokkeert de stroom. Dan ben je geen rivier meer, maar een kraan die alleen open kan.
Vrijgevigheid begint bij jezelf. En dat past zo goed bij Stier, het teken van de zintuigen, van goed eten, zachte lakens en dingen die je niet bewaart voor later. Hoe gul ben jij voor jezelf, met je tijd, je geld en je genot?
Daarom volgt Oshun zo mooi op Athena, de godin van de nieuwe maan van deze maand. Athena vroeg ons om te weten. En je kan pas echt vrij geven als je weet wat je waard bent.
Waarom geven we tot we leeg zijn?
Waar loopt het concreet vast? Misschien herken je jezelf in een van deze vier.
De bodemloze put. Zij is de vrouw op wie iedereen kan rekenen. Op het werk springt ze nog rap even in, thuis weet ze waar alles ligt, in haar vriendengroep is zij degene die belt. Ze doet het oprecht graag. Maar ze kent haar eigen bodem niet, tot ze op een dinsdagavond aan het aanrecht in tranen uitbarst om een gemorst glas melk. "Het is gewoon een drukke periode," zegt ze. Maar na dit project komt er een ander. De drukke periode is geen periode, het is een patroon.
De vrouw die niet kan ontvangen. Een compliment op haar kleed? "Oh, dat is al oud." Een vriendin die de kinderen wil opvangen? "Nee hoor, het lukt wel." Ontvangen voelt kwetsbaar: je toont dat je iets nodig hebt, en veel van ons hebben geleerd dat dat zwak is. Maar wie nooit iets aanneemt, ontzegt de ander ook de kans om te geven.
Geven met touwtjes. Je houdt geen bewuste boekhouding bij, maar je lichaam wel. Je voelt die kleine steek als iemand niet bedankt, of de gedachte: ik ben altijd degene die belt. Soms geven we om nodig te zijn, om liefde te verdienen. Dan is geven geen geschenk meer, maar een investering die rendement moet opbrengen. Terwijl de ander nooit wist dat er een contract was. Oshun doet het eerlijker: als ze niet gerespecteerd wordt, trekt ze haar water openlijk terug. Ze geeft niet glimlachend verder terwijl ze vanbinnen bitter wordt.
Zuinig zijn op jezelf. Het mooie servies blijft in de kast voor als er bezoek komt. De dure crème die je cadeau kreeg, spaar je tot ze vervallen is. Voor de kinderen koop je zonder nadenken, voor jezelf twijfel je drie keer bij een paar kousen. "Ik heb niet veel nodig," zeggen we. Soms klopt dat. Maar dkwijls zit er iets anders achter: het gevoel dat je het nog niet verdiend hebt.
Oshun eet honing en draagt goud, gewoon omdat ze het graag doet. En ze is tegelijk de godin die het leven zelf geeft. Die twee horen bij elkaar.
🍯 om bij stil te staan
Waar geef je uit je reserves, terwijl je denkt dat het uit je overschot komt?
Wat zeg je automatisch als iemand jou iets wil geven?
Bij wie hou je stilletjes een rekening bij?
Wat bewaar je "voor later", terwijl je er vandaag van zou kunnen genieten?
Wat zou er gebeuren als je een week lang even gul was voor jezelf als voor de anderen?
Wat neem je mee van Oshun?
Oshun is een rivier van zoet water. Ze geeft leven aan alles wat ze raakt, en dat kan ze omdat ze zelf gevoed wordt. Vrijgevigheid is niet geven tot je leeg bent. Het is geven vanuit volheid, kunnen ontvangen, en gul zijn voor jezelf.
In de nieuwste aflevering van De Stem van de Maan ga ik hier veel dieper op in: de volledige verhalen van Oshun, de lagen van haar motto, en één kleine vraag om vanavond op een papiertje te schrijven. [Luister hier naar de aflevering.]
En wil je leren geven zonder leeg te lopen, en ontvangen zonder ongemak? In Hijas de la Luna, de community die aan het groeien is vanuit Alma de la Luna, werken we deze maand rond Athena en reiken we ook iets aan rond Oshun. Ze is nog pril, en wie er nu bij komt, geeft mee vorm aan wat ze wordt. De deur staat open. ✨
En nu ben ik benieuwd: wat heb jij met dat extra uur gedaan? Laat het me weten in de reacties.